Waslijn, de weg terug

Negentientweeëntachtig, een zonnige dag in september. Ik was veertien.
Het zal rond half acht geweest zijn. Ik lag in mijn bed te lezen voor ik naar school zou gaan. Geboeid door een spannend verhaal.
Ik werd opgeschikt door het geluid van voetstappen op de trap, deuren die opengingen en ruw gesloten werden. Mijn moeder die riep dat ze nu weg moesten, dat ik thuis moest blijven en dat ik later weer van hen zou horen.
De voordeur sloeg dicht. Gevolgd door een verstikkende stilte.

Ik kan me geen andere dingen van die ochtend herinneren. Er was voor mij toen geen ruimte iets te voelen of er iets van te vinden. Accepteren was overleven.

Die middag werd ik door de buurvouw opgehaald. We reden in stilte naar het ziekenhuis. Hier trof ik mijn vader aan in bed. Zijn ogen gesloten. Hij was niet meer bij kennis. Gif dat hij die ochtend had ingenomen had het leven aan hem onttrokken. Slechts zijn lichaam was nog aanwezig. Ik hield zijn hand vast. Nog diezelfde middag liet zijn lichaam het leven los.

Voor mijn vader kwam zo een einde aan een jarenlange worsteling met depressie.
Ik verdwaalde die dag in tijd en ruimte en raakte de verbinding met mijzelf en mijn omgeving kwijt. Voor mij was dit het begin van een eindeloze zoektocht.

Veertig jaar later werk ik als psychiater en ontmoet ik Alje Bosma, trainer, troubadour, theatermaker, vragensteller en verhalenverteller. Ook hij verloor vier jaar geleden in een tijdsbestek van drie uur alle verbinding met zichzelf en zijn omgeving. Ook hij verdwaalde in tijd en ruimte. Hij raakte zelf in een ernstige depressie.

Ik luister naar zijn verhaal. Hoe hij uit het leven getrokken werd en weer terugveerde. Hoe hij verloren betekenis herwon. Hij leest mij voor uit zijn boek ‘De waslijn’ met als ondertitel ‘Verlies is de draad die door ieders leven gaat. Vreugde is de kern. Zijn verhaal herinnert me aan het mijne.

In zijn boek bundelt hij verhalen, impressies en gedichten. Honderdvijftien puzzelstukjes die me stuk voor stuk raken en die vertellen over zijn proces van ziekte, herstel en beter worden.
Nu vier jaar later schrijft Alje: ‘Ik ben terug en vind manieren om dat wat gebroken is of was, de barsten en breuklijnen zodanig in te zetten dat deze ervaringen van herstel en beter worden niet alleen voor mij maar ook voor anderen waarde hebben’.

In de inleiding van Waslijn richt Alje zich op mensen die, net als hij, de ‘donkere nacht van de ziel’ hebben ervaren en op hun weg terug zijn. Verder richt hij zich ook op mensen die werkzaam zijn in soms overbelaste zorgsystemen.

Ik dank Alje voor het verwoorden van zijn ervaringen en hersenspinsels. Zijn woorden van hoop en verlangen. Zijn bewijs dat het anders kan en soms ook anders moet.

.


..
.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s