Angst, hoop, verdriet en geluk

Lorenzo Quinn staat erom bekend dat hij menselijke lichaamsdelen in zijn werk verwerkt. Het werk met de titel ‘Support’ is niet anders. Hij toont twee massieve handen, die oprijzen uit een kanaal om het Ca’ Sagredo Hotel te ondersteunen. Het is een oproep aan mensen om te reageren op de opwarming van de aarde voordat het te laat is. “Venetië is een drijvende kunststad die al eeuwenlang culturen inspireert”, vertelde Lorenzo Quinn aan Halcyon Gallery. “Maar om dit te blijven doen, heeft het de steun van onze generatie en toekomstige generaties nodig.”

Quinn richt zich op ons vermogen om een ​​verandering aan te brengen en de wereld om ons heen opnieuw in evenwicht te brengen. Ondersteuning roept zowel hoop op om het gebouw boven water te houden als angst bij het benadrukken van de kwetsbaarheid van de situatie. “De hand heeft zoveel kracht – de kracht om lief te hebben, te haten, te creëren, te vernietigen.” zegt de kunstenaar.

De mix van angst en hoop doet me denken aan het mengsel van verdriet en geluk.
We leven in een wereld waar geluk van elk scherm spat. We doen er alles aan om positief in het leven te staan, maar tegelijkertijd stijgt het aantal depressies. Hoewel we wel weten dat somberheid en verdriet bij het leven horen zijn we vergeten hoe we er bij stil kunnen staan.

In haar boek ‘Waarom verdriet gelukkig maakt: Hoe we gelukkiger worden door beter verdrietig te zijn’ (2021), uitgegeven door Het Spectrum bv. deelt Helen Russell haar persoonlijke zoektocht naar verdriet en hoe we daarmee omgaan. Russell ontdekt In haar zoektocht de waarde van het ruimte maken voor verdriet, het bijstellen van verwachtingen, de tijd nemen en het vinden van balans. Door het delen van verdriet lukt het beter dit verdriet van je af te schudden. Het aanvaarden en toelaten van verdriet maakt ons gevoeliger voor details, het versterkt ons doorzettingsvermogen, onze vrijgevigheid en maakt ons dankbaarder voor wat we hebben.

Lange tijd heb ik gedacht dat het leven bestond uit plussen en minnen. Plussen zijn daarbij de fijne prettige momenten. De minnen stonden voor negatieve ervaringen, pijnlijke situaties en gevoelens.
In mijn beleving betekende ouder worden dat langzamerhand de plussen zouden toenemen en de minnen één voor één zouden verdwijnen. Dit beeld bleek slechts een illusie. Naast de plussen die erbij gekomen zijn ervaar ik ook veel meer minnen. De pijn en het leed om mij heen waar ik meer voor open sta. De onmacht en de kwetsbaarheid die ik ervaar. Sommige plussen blijken opeens een min en andersom.
Voor mij betekent geluk nu niet meer het aaneenrijgen van positieve gebeurtenissen maar het bij machte zijn om bewust te zijn. Te ervaren en te voelen wat zich aandient om er vervolgens juist op te reageren.

Quinn en Russell hebben me geleerd om niet te proberen delen uit te sluiten maar de tegenstellingen te omarmen.

We zijn het aan onze generatie en komende generaties verplicht alles te doen wat we kunnen om verdere onnodige opwarming van de aarde te voorkomen. Het omarmen van verdriet om zo meer ruimte te bieden aan geluk biedt daarbij de broodnodige verkoeling.

.


..
.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s