Over opslaan, vasthouden en loslaten

Silo’s oefenen een grote aantrekkingskracht op mij uit. Ik houd van hun eenvoud en robuuste vorm: ‘What you see is what you get’.
Silo’s worden ingezet als opslagplaats, ze vormen een verzameling van grondstof zoals graan of cement.
Ze doen mij denken aan mijn eigen verzameling verzamelingen waar ik lang geleden afstand van deed. Ik spaarde spaarvarkens, postzegels, stickers, luciferdoosjes en folders van auto’s en vrachtwagens en was steeds op zoek naar nieuwe exemplaren. Nooit compleet en nooit afgerond.
Wat een geluk als ik weer iets nieuws had gevonden. En wat een rust toen ik de boel uiteindelijk weggaf.

Dingen bewaren, zorgen dat ze in een uitstekende conditie blijven, gaat niet vanzelf. Het vraagt om de nodige aandacht. Graan kun je bijvoorbeeld jarenlang bewaren, als je er maar voor zorgt dat je ongedierte, schimmels en bacteriën buiten de deur houdt.

De natuur laat ons zien dat alles wat is opgespaard van een groeiseizoen, alles wat over is en niet opgegeten of gebruikt, alles wat op de grond is blijven liggen, langzaam wordt verteerd en weer voedingsstof vormt voor de volgende cyclus. Dit groeien, vrucht dragen, afsterven en recyclen is een natuurlijk proces we kunnen hier een voorbeeld aan te nemen.

Gedurende ons leven krijgen we van onze ouders, vrienden en leraren op school vele boodschappen over wie wij zouden zijn, wie we moeten zijn en wat daar voor nodig is. We worden voortdurend gemeten en krijgen goede cijfers als wat we doen past in de verwachting. We scoren onvoldoende als we afwijken van de norm.
We leven in een tijd waarin informatie 24 uur per dag op ons afgevuurd wordt. Dagelijks hebben we te maken met e-mails, nieuwsbrieven, social media-posts, brievenbuspost, en reclames op televisie, radio en langs de weg.
De Quest schat in het artikel ‘Hoeveel reclame zien we in ons leven?’ (2015) dat de gemiddelde Nederlander die 80 jaar oud wordt (mannen worden volgens het CBS ongeveer 78, vrouwen 82), in de 29.220 dagen die we leven, dagelijks ruim 375 reclames en in totaal zo’n 11 miljoen reclames te zien krijgt.

Hoe ziet onze bovenkamer eruit als we onzorgvuldig omgaan met de informatie en indrukken die we dagelijks opdoen? Als we niet regelmatig stilstaan bij de betekenis die we aan onze ervaringen geven. En als we ons niet bewust zijn van de oordelen die zich dagelijks opstapelen onder onze hersenpan.
Ik stel me het resultaat hiervan voor als een zolder, volgepakt met verhuisdozen die er jaar in jaar uit achteloos achter gelaten worden. Steeds opnieuw met de idee om ze later nog eens uit te pakken en de inhoud dan eens goed uit te zoeken. Dozen die deels vergeeld zijn en uit elkaar vallen. Dozen kris kras door elkaar. Sommige staan half open. Andere zijn gesloten, bijna onzichtbaar verscholen onder een dikke laag stof. Op sommige staat wat er inzit. Bij anderen kun je hier slechts naar raden.
Hoe kunnen we nu orde scheppen in deze chaos en de boel netjes opruimen?

De Japanse opruimspecialist Marie Kondo deelt in haar boek ‘The Life Changing Magic of Tidying Up’ (2014) de volgende opruimregel die we voor deze klus kunnen inzetten: ‘Does it spark joy?’ Dan mag het blijven. Anders moet het weg. Ze adviseert ons per categorie op te ruimen. Dus eerst alle kleren, dan alle boeken etc.
Ze vraagt ons daarbij eerst alles uit die categorie op de grond te leggen om vervolgens alles door je handen te laten gaan. Op die manier zie je niet alleen wat een enorme berg spullen je hebt verzameld, je zíet je spullen ook weer beter, alsof je ze voor het eerst ziet. Bij alles wat je in je handen hebt, stel je jezelf opnieuw de vraag: Word je blij van het kledingstuk, boek, vaas of de foto? Dan mag het blijven.

Ik heb geleerd om voor alles een geldige reden te moeten hebben, de juiste argumenten waarom ik nu voor het een of voor het ander zou moeten kiezen. Jaren geleden hoorde ik in de trein een jonge vrouw tegen haar vriendin zeggen dat ze gestopt was met haar studie. Op de vraag: ‘Waarom?’ antwoordde ze: ‘Gewoon, omdat ik er geen zin meer in had’. Ik word nog steeds blij als ik eraan terug denk. De vrijheid om ‘gewoon maar te doen’ mag blijven. ‘Moeten’ ruim ik op.

.


..
.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s